Het is 30 mei, 00:00 als ik op mn telefoon kijk hoe laat het is.
Op de kop af 4 maanden geleden ben ik in Asturias aangekomen en sindsdien hebben we langer wel dan niet in de Spaanse Covid-19 noodtoestand geleefd. Inmiddels mogen we weer naar buiten en zijn de terrassen open. Mijn vrouw Aletta heeft die dag een afspraak gehad in Gijon met Lonneke Lodder. Een vrouw die Amsterdam verruilde voor Asturias. Ik raakte geïnspireerd door wat ze over dat gesprek vertelde. Schrijven. Ik doe het graag maar doe het te weinig. Of eigenlijk niet. En zo zijn er wel meer dingen die ik graag doe maar niet doe.

Schrijven?
Het moment dat ik zie dat het 00:00 is, gebeurt er iets. “Nieuwe start”
Ik heb geen idee wat ik ermee moet, maar het voelt wel lekker.

Nog voordat ‘Da Monkey’ bezit van m’n gedachten heeft kunnen nemen, zit ik aan de keukentafel en schrijf onderwerpen op waarover ik zou kunnen schrijven. Het gaat heel snel:
Vegetarische varianten van Asturiaanse recepten, natuur, leven in Asturias, reizen, leven in vertrouwen, mijn werk als coach in vakbeurzen branche, koken op yoga retreats, …..

Da Monkey
Ah, daar is ie al. ‘Da Monkey’ dus. Zo noem ik ‘m. De virtuele klojo die te pas en te onpas op m’n schouder komt zitten om in niet mis te verstane bewoordingen vooral negatieve gedachten in m’n oor te tetteren: “En wie zit er te wachten op jouw teksten? Sjonge jonge jonge, ga je nou wéér iets nieuws beginnen? Je bent 53, je had al ‘binnen’ kunnen zijn.”

Ik ken ‘m inmiddels wel en heb geleerd naar ‘m te luisteren maar er niet meer in te trappen om direct alles wat hij zegt voor waar aan te nemen. Meestal lukt me dat ook. Het heeft me al teveel beperkt. En er ligt nog teveel moois voor me om m’n gedachten als waarheid aan te nemen en mijn leven en keuzes te laten bepalen. Er zijn altijd volop redenen om dingen niet te doen, maar je kunt ze ook gewoon wél doen.

Schrijven!
Het is nu 3 juni, Parque Campo San Francisco in Oviedo. 
Schrijven dus.
Het is begonnen. Over vegetarisch koken en leven in Asturias.